Meniscektomia łąkotki – po zabiegu

Kilka słów o tym, czym jest meniscektomia

Meniscektomia łąkotki to zabieg chirurgiczny polegający na częściowym lub całkowitym usunięciu łąkotki – struktury znajdującej się wewnątrz stawu kolanowego. Łąkotka, zarówno przyśrodkowa, jak i boczna, odgrywa kluczową rolę w ochronie chrząstki stawowej. Jej usunięcie – częściowe lub całkowite – zmienia sposób przenoszenia obciążeń w kolanie i wpływa na mechanikę stawu. Dlatego tak ważna jest rehabilitacja kolana po zabiegu. 

Kiedy wykonuje się zabieg?

Najczęstsze przyczyny wykonania zabiegu to przede wszystkim:

• urazy sportowe,
• skrętne urazy kolana w codziennych sytuacjach,
• zmiany degeneracyjne,
• ból kolana po usunięciu łąkotki (w przypadku wcześniejszych zabiegów lub starych urazów),
• blokowanie stawu i ograniczenie ruchomości.

Rodzaje meniscektomii łąkotki

Wyróżniamy kilka rodzajów meniscektomii łąkotki, w zależności od jej umiejscowienia i zasięgu zabiegu.

Częściowa meniscektomia łąkotki przyśrodkowej

To najczęściej wykonywana procedura – usuwany jest tylko uszkodzony fragment. Częściowe usunięcie łąkotki przyśrodkowej pozwala zachować zdrową tkankę, co zmniejsza ryzyko późniejszych powikłań.

Całkowite usunięcie łąkotki

Wykonywane rzadziej, przy bardzo rozległych uszkodzeniach. Usunięcie łąkotki skutki może mieć poważniejsze – wymaga dłuższej rekonwalescencji i większej kontroli obciążeń.

Usunięcie łąkotki bocznej

Dotyczy drugiej łąkotki w kolanie – również wykonywane artroskopowo, ale rzadziej niż w przypadku przyśrodkowej. Artroskopia kolana to nowoczesna metoda polegająca na przeprowadzeniu zabiegu przez niewielkie nacięcia, z użyciem kamery. Artroskopowe usunięcie łąkotki pozwala na szybszy powrót do codziennej aktywności.

Usunięcie łąkotki – skutki i konsekwencje

Usunięcie łąkotki może mieć różne skutki, w zależności od wieku pacjenta, stopnia usunięcia i jakości rehabilitacji.
Do możliwych konsekwencji zaliczamy:

• zwiększone ryzyko zmian zwyrodnieniowych,
• okresowe bóle kolana,
• mniejszą amortyzację w stawie,
• potrzebę większej kontroli obciążeń w sporcie.

Usunięcie łąkotki nie musi jednak oznaczać braku aktywności – właściwa rehabilitacja pozwala wrócić nawet do sportów wyczynowych.

Sygnały alarmowe — kiedy skontaktować się z lekarzem/fizjoterapeutą

1. Narastający obrzęk, zaczerwienienie rany, gorączka >38°C.
2. Ból lub uczucie napięcia w łydce, nowe trudności w obciążaniu.
3. Istotne ograniczenie ruchu lub ból rosnący dzień po aktywności.

Umów się na wizytę po zabiegu

Rehabilitacja po meniscektomii łąkotki jest kluczowa!

Zarówno częściowe usunięcie łąkotki, jak i całkowita meniscektomia łąkotki zwiększają obciążenie chrząstki stawowej. Po zabiegu, niezależnie czy było to częściowe usunięcie łąkotki, czy całkowita meniscektomia łąkotki, kluczowa jest odpowiednio zaplanowana fizjoterapia. Rehabilitacja po częściowym usunięciu łąkotki zwykle przebiega szybciej niż po usunięciu całej struktury, jednak w obu przypadkach cel jest taki sam – bezpieczny i pełny powrót do aktywności.
Prawidłowo zaplanowana i wykonywana rehabilitacja:

• zmniejsza ból kolana po usunięciu łąkotki,
• przywraca zakres ruchu,
• odbudowuje siłę mięśniową,
• uczy prawidłowych wzorców ruchowych,
• minimalizuje ryzyko zmian zwyrodnieniowych.

Etapy rehabilitacji po usunięciu łąkotki

Kryteria progresji między fazami

• Pełny wyprost (0°) i zgięcie ≥120° bez nasilenia bólu następnego dnia.
• Ból spoczynkowy ≤3/10, brak narastającego obrzęku po treningu.
• Prawidłowy przysiad bez kompensacji i kontrola ustawienia kolana.
• Uniesienie wyprostowanej nogi (SLR) bez bólu i wyraźnego deficytu siły.

Faza I – Ostra (0–2 tygodnie)

Cele:

• redukcja bólu (ból po usunięciu łąkotki może utrzymywać się kilka dni),
• ochrona rany pooperacyjnej,
• delikatne ćwiczenia po usunięciu łąkotki (w tym ćwiczenia po usunięciu kawałka łąkotki).

Metody:

• krioterapia,
• uniesienie kończyny,
• ćwiczenia izometryczne,
• ruch w bezpiecznym zakresie
• obciążanie „według tolerancji” od 1. doby (jeśli chirurg nie zaleci inaczej); asekuracja kulami 1–7 dni, odstawianie przy płynnym, niekulejącym chodzie.
• kontrola bólu i obrzęku: lód/kompresja/elewacja, dawka ruchu „mało a często”; farmakoterapia wg zaleceń lekarza.
• pielęgnacja rany (suchy opatrunek do zdjęcia szwów); mobilizacja blizny zwykle od 2–3 tygodnia po akceptacji specjalisty.

Faza II – Wczesna funkcjonalna (2–4 tygodnie)

Cele:

• zwiększanie zakresu zgięcia,
• utrzymanie wyprostu
• poprawa siły mięśniowej.

Metody:

• ćwiczenia w zamkniętym łańcuchu kinematycznym
• ćwiczenia w odciążeniu,
• ćwiczenia po usunięciu części łąkotki z wykorzystaniem gum oporowych i piłek

Faza III – Zaawansowana (4–8 tygodni)

Cele:

• stabilizacja kolana,
• przygotowanie do sportu.

Metody:

• przysiady, wykroki, ćwiczenia równoważne, stabilizacyjne, priopriocepcji
• stopniowe zwiększanie obciążeń,
• ćwiczenia oporowe z ciężarem

Faza IV – Powrót do aktywności (po 8 tygodniu)

Cele:

• powrót do sportu (bieganie po usunięciu łąkotki jest możliwe po odpowiednim przygotowaniu),
• profilaktyka przeciążeń.

Metody:

• trening funkcjonalny,
• indywidualne ćwiczenia po usunięciu łąkotki dopasowane do dyscypliny sportowej.

Umów rehabilitację 

Najczęściej zadawane pytania dotyczące meniscektomii łąkotki